Kάποτε ήρθαν τ’ αηδόνια στα μπαλκόνια
εκεί που δεν περίμενα να ρθούν
μέσα στην άνοιξη και τα παγώνια
Μία η Αγάπη κάθε χίλια χιόνια
τρίζοντας φύλλα να ξεπεταχτούν
και ν’ απαιτήσουνε ζωή αιώνια
Ανάσα η ψυχή και η σκυτάλη
σε μια στιγμή να ζεις μία ζωή
δίνοντας όλο το αίμα στη φιάλη
άνοιξες ουρανό στο προσκεφάλι
σημάδι του καιρού και του χεριού
με τα πουλιά που επιστρέφουν πάλι
Ξέχασα πια πώς πέρασαν τα χρόνια
με τα χαμένα λόγια του θεού
ξεθώριασες στης μνήμης τα βαγόνια
Αηδόνια θα σταθούν στο πρόσωπό σου
στην πιο σκυφτή γωνιά του ποιητή
αστράφτει στη νυχτιά ο άνθρωπός σου
Ανάσα η ψυχή και η σκυτάλη
σε μια στιγμή να ζεις μία ζωή
δίνοντας όλο το αίμα στη φιάλη
άνοιξες ουρανό στο προσκεφάλι
σημάδι του καιρού και του χεριού
με τα πουλιά που επιστρέφουν πάλι
Μουσική: Δημήτρης Φασουράκης
Ερμηνεία: Κατερίνα Ελευθερίου