Πού είναι ο έρωτας; Ανάμεσα στα σκέλια;
Ποιοι τον κρεμάνε στα σφαχτά και στα τσιγκέλια;
Μια συγκυρία, μια αγάπη, μια ιστορία.
Κι αν τα κοιμίζεις, πάλι ξυπνάνε τα θηρία.
Δράκου φωλιά δράκου φωτιά και δράκου δόντι
κι εσύ γεννήθηκες μες στο κεραυνοβρόντι.
Στους ουρανούς όταν γιορτάζουν οι δικοί σου
πάνω στο σύννεφο αφήνονται μαζί σου
και τους φωτίζεις νύχτες πάντα γυμνωμένες
από θεούς και από δαίμονες κρυμμένες.
Μέσα στα μάτια σου κοιτάζω τα σκοτάδια
με του τρελού το παραλήρημα τα χάδια
στον κάτω κόσμο και στον πάνω η ρωγμή σου
να ζει κανείς ή να μη ζει μες στην πληγή σου.
Το πιο μεγάλο είν’ η αγάπη ψιθυρίζεις
κάθε φορά που τους ανθρώπους αντικρίζεις
άλλοτε πρόσωπο Χριστού, κοράκου φύρα
μέσα στους κήπους του αίματός σου η πορφύρα.
Μεγάλη αρρώστια του μυαλού, όλα τ’ αλλάζεις.
Τα εξαντλείς, τα εξουθενώνεις και τ’ αγιάζεις.
Φουντώνει ο θάνατος τη φλόγα που δε σβήνει.
Το τέλος άγραφτο, κι εμείς μέσα σε δίνη.
Μουσική: Δημήτρης Φασουράκης
Ερμηνεία: Πέτρος Μπουσουλόπουλος, Μαριέλα Δουμπού