Ακολουθώ το μονοπάτι ανεβαίνω βουνά μπαίνω στις σπηλιές λέω τα τραγούδια μου σήκωσα το σπίτι μου δεν μπορώ να κάνω αλλιώς επιστρέφω στα μέρη μου στα μέρη της ψυχής. Όλα είναι θέμα φωτιάς θέλω τη φλόγα. Να γυρίσω πίσω να σε θρέψω, παιδί...
Χορεύουμε ξέφρενα στην καρδιά της πόλης που βρυχάται φυτεύουμε ροδώνες Εξαρχείων και εκεί πάνω που χανόμαστε μας κλέβουν την πλατεία τα κινητά την ταυτότητα και την αθωότητα. Ρίξανε τα κορμιά μας και τη γενιά μας σε οικοδομές και σε χωματερές της πιο άθλιας εξουσίας...
Δεν παίρνει ανάσα γιατί φορούσε πάντοτε μάσκα και στο σπίτι, και στο σχολείο, και στην εκκλησία εναγκαλίζεται ανούσια με την εξουσία κάνει σεξ φιλαυτίας και απόγνωσης χτίζει τη φυλακή του και την περνάει για επιλογή του ύπουλος σκορπιός χουχουλιάζει στα ζεστά από τους...
Θα τρέξω γρήγορα να σε συναντήσω και θα σε δω καθώς θα βγαίνεις μέσα από τη φωτιά θα με καρφώσεις μ’ αυτό το βλέμμα. Ο έρωτας θα μείνει εμβρόντητος στο πρόσωπό σου θα διακρίνονται τα σκαψίματα μέσα στο σακίδιο θα είναι τα τρόφιμα και τα εργαλεία του καινούργιου...
Αν το καλοσκεφτείς η αποστέρηση είναι κι αυτή μια υπερβολή οι ένστολοι, οι φανατικοί χριστιανοί οι έρωτες, οι σιωπές κινδυνεύουν από υπερβολική δόση. Η λάμα της σελήνης διαγράφει τροχιά σκίζει τα πέτσινα παντελόνια της πόλης καθώς βρίσκω τη φωνή μου άγνωστο πού...
Η πινακίδα απέξω γράφει με κεφαλαία: Ψηφιακή εικόνα εαυτού πραγματική πραγματικότητα εικονική δημοκρατία ανθρωποειδή αραχνοειδή νερό, διψάω. Παλιά έγραφε απλά: Απαγορεύεται η είσοδος στους...