Βίκυ Λαμπίρη

Ποίηση, στίχοι, λόγος…

Η κλωστή

Μια κόκκινη λεπτή κλωστή μες στα μαλλιά μου έχει μπλεχτεί τεντώνω εγώ, τραβάς εσύ κρατάς, δεν θέλεις να κοπεί. Στο έδεσα και στο ‘χα πει πώς στην καρδιά θα τυλιχτεί μπερδεύτηκε μες στη σιωπή κεντάω εγώ, πετάς εσύ. Μαζί σου γίνομαι παιδί νήμα το νήμα και φιλί τρέμει...

Στρυχνίνη

Μου έφερες ροδόνερο στα φύλλα στην καρδιά μου κι ένα ποτήρι κρύσταλλο να πιουν τα όνειρά μου. Μου ‘φερες δεντρολίβανο και κόκκινο σερβίτσιο άσπρο τραπεζομάντηλο στου έρωτα το καπρίτσιο. Μου έφερες τσάι του βουνού μπακίρι κουταλάκι και φλυτζανάκι του καφέ να στάξεις το...

Το μαχαίρι

Σ’ ένα μαχαίρι περπατώ και το κορμί μουδιάζω σαν τον φακίρη στο καρφί και δεν αναστενάζω. Σ’ ένα μαχαίρι ακροβατώ τις λύπες μου ακονίζω ξαναπατώ παραπατώ το ατσάλι σου ραγίζω. Σ’ ένα μαχαίρι αναζητώ διαμάντι και πετράδι φίδι η ψυχή μου ερπετό...

MUTE (απόσπασμα)

Αν το καλοσκεφτείς η αποστέρηση είναι κι αυτή μια υπερβολή οι ένστολοι, οι φανατικοί χριστιανοί οι έρωτες, οι σιωπές κινδυνεύουν από υπερβολική δόση. Η λάμα της σελήνης διαγράφει τροχιά σκίζει τα πέτσινα παντελόνια της πόλης καθώς βρίσκω τη φωνή μου άγνωστο πού...

ΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Η πινακίδα απέξω γράφει με κεφαλαία: Ψηφιακή εικόνα εαυτού πραγματική πραγματικότητα εικονική δημοκρατία ανθρωποειδή αραχνοειδή νερό, διψάω. Παλιά έγραφε απλά: Απαγορεύεται η είσοδος στους...

ΓΥΝΑΙΚΑ (απόσπασμα)

Επιστρέφω. Υπάρχω; Συλλέκτρια. Σκοτάδι πυκνό βλάστηση διασχίζω ερήμους, συναντιέμαι έξω απ’ το χρόνο. Υπάρχω; Γυναίκα. Είμαι αυτή που είμαι φέρνω ιάματα, νάματα, κλωστές κρουστά ακμάζω στα τρίσβαθα δεν έχω ηλικία, δε γερνάω γελάω ορμάω ελεύθερη χάνομαι στον...