Σε αόρατα σχοινιά σφιχτά δεμένος Ορίζοντες και μύθους περπατάς Φυσάει από παντού τρελλός αέρας Στο τέλος της μέρας Παράθυρα ανοίγω Σ’ αλλόκοτη γιορτή Σε πόλεις μαγικές με ταξιδεύεις Με φύκια στα μαλλιά με πολεμάς Αλλάζει η εποχή μυρίζει θειάφι Ζωή μου αγκάθι Παράθυρα...
Γύρισμα τύχης θάλασσα μαύρη ξένος ο πήχυς. Απάγκιο στήθος φεύγω σ’ αφήνω μπαίνω στο πλήθος. Χώρα κουκίδα χάνεται η μέρα ψάχνω πατρίδα. Δεν ξέρω που πάω μόνο πάω κι έμεινε πίσω ό,τι αγαπάω. Σχέδια πλάνα βάρκα μικρούλα που είσαι μάνα; Μ’ έχουν στοιβάξει...
Πώς τρυπώνει αυτό που σωπαίνει πώς οι μέρες περνούν και μιλάνε το δωμάτιο κλειστό και μικραίνει μια κλεψύδρα αδειανή. Πώς στα χέρια σου η άμμος γλιστράει πώς οι θάλασσες γίνονται πόλεις και ο χρόνος παγώνει και σπάει στη δική σου φωνή. (Λέγε με Καλυψώ ή όπως θες με...
Μέσα στο στήθος χάραξε κι ανέβηκε η μέρα του γερακιού ξεπέταγμα, σκιά του αετού το μέσα βλέμμα μου ‘ριξες που δεν ξέρει φοβέρα και διάλεξα το δρόμο μου του απάτητου βουνού. Τον βράχο μου αγκάλιασα και έγινα ο βράχος κόρη του Σίσυφου με λες και κόρη τ’...
Ακούς τις φωνές της ψυχής σου, καθώς σου μιλάνε στο αυτί. Σε σπρώχνουν στο φως της αβύσσου. Ρωτάνε ξανά το γιατί. Σωπαίνεις και ζω στη σιωπή σου. Στο κάστρο σου ποιός κατοικεί; Πικρό σκοτεινό το φιλί σου. Παλεύει για να γεννηθεί. Ρ:Κομμάτια οι λέξεις και χιόνι. Με...